నదులంటే కొన్ని స్నానఘట్టలా??? (5)

 

పోయిన నెల మాంఛి హాస్య కథ చెప్పి మీ పొట్టలు చెక్కలు చేశాను కదూ?!.

నేను ముందే హెచ్చరించాను. పొట్ట చెక్కలను కలిపి కుట్టుకునే పరికరాలు మీ దగ్గర రెడీగా వుంచుకోవాలని.

హెచ్చరిక విని జాగర్త పడిన వారు జీవించి వుంటారు. పడని వారు?  వాళ్లు కూడా వుంటార్లెండి!

మరలాగయితే, ‘ఉండడమా వుండకపోవడమా…’  అని పోయిన్నెల హెడ్డింగులో ఆ ప్రశ్న ఎందుకోయ్ అంటారేమో హామ్లెట్లు అయిపోకుండా మిగిలిన ఆమ్లెట్లు.

ఇలా అడుగుతారని నాకు ముందే తెలుసు.

అదేంటో నాకు అన్నీ ముందే తెలుస్తుంటాయి. ఎప్పుడేనా తెలియక పోతే, మా ఎడిటర్ రంగా వున్నాడుగా, అన్ని సంగతులు ముందే చెప్పడానికి, అవి నిజం కాకపోతే, బలవంతంగా నిజం చేయడానికి….  ఒక చేత్తో జోతిష్యం కుండలి, ఇంకో చేత్తో పేపర్ కట్టర్ పట్టుకుని.

నేనేమయినా పేపర్ కట్టింగునా… ఆయన దయ్యం ఎడిటర్లకు… అనగా ఘోస్ట్ ఎడిటర్లకు…. వీలుగా, అరఠావు తెల్ల కాగితాలకు అతుక్కుని, ఎల్లోగా ఎంత రస్టు పట్టినా కదలక, రాజును మించిన రాజభక్తితో రిసెర్చ్ అండ్ రెఫ్రెన్సు గ్రూపులో, ఆ మూల షెల్ఫంబు లోని… వుబ్బు ఫైలులో ఒద్దిగ్గా కూర్చుని వుండిపోటానికి.

పేపర్ కట్టింగును కాను కనుక, అరిచేతిలోని ప్రాణాలు గుండె పాకెట్లో దోపేసి, హ్యాండ్స్ ఫ్రీ ఫోన్ లో మాట్లాడుతున్నట్టు చేతులూపుకుంటూ వెళ్ళాను, ఆ ఉదయం ఎడిటర్ రంగా ఆఫీసుకి, నాకే అడ్రెసు తెలీని నా గదిలో పీడకలల నిద్రను చుట్ట చుట్టి, ఒక మూలకు నెట్టి.

ఈ సారి ఎడిటర్ రంగా నన్ను మంచి కథ రాసుకురానందుకు కొట్టడానికి రాలేదు. ఆసలా సంగతే ఎత్తలేదు. నా రాశి ఫలాలు మరీ ఉచ్ఛల జలధి తరంగాలై ఎగుస్తున్నట్టున్నాయి.  ఒక ఫ్రీ ల్యాన్సరు రచయితకు ఇవ్వాల్సిన ప్రోటకాల్ థూ.. ఛా.. తప్పక పాటిస్తూ, నేను ఆఫీసులోకి పోగానే ట్రింగ్ బెల్లు కొట్టి, బాయ్ కి టీ చిట్టీ చింపి ఇచ్చాడు. “మంచి కథ మరెప్పుడైనా రాద్దువులే. నా జోస్యం ప్రకారం మరణించడం కూడా మరెప్పుడైనా చేద్దువులే, తొందరేం లేదు’ అన్నాడు కుడి అరిచెయ్యితో అభయ ముద్ర పట్టి, సుప్రసన్న సుందర వదనారవిందుండై. నేను అవాక్కైపోయాను.

‘అంటే… అంటే… రంగా గారూ…. మరే నండీ… నేను చనిపోతానని మీరు చెప్పిన టైం అయిపోయిందండి. యాచ్చువల్లీ, అది ఎప్పుడో అయిపోయిందండీ. యమ కింకరులు మీ జోస్యం ప్రకారం నేను అనుకుని పట్టుకుపోయిన అమాయకుడు అమాయకుడని తెలిసి వెనక్కి పంపేరటండి. అక్కడ నా ప్లేసు ఖాళీగానే వుందటండి. ముగింపు ముందుగా నిర్ణయమయ్యుండే మంచి కథలు రాయని మహా  పాపానికి గాను, నన్ను వేయించడానికి పెట్టిన నూనె బానలీ, దాని కింద పొయ్యిలో మంటా… అన్నీ అలాగే వున్నాయటండి. వాళ్లు నన్ను ఎక్కడ ఎప్పుడైనా కనిపెట్టి, పట్టుకోవచ్చు. వాళ్ళకు ఇన్ఫార్మర్లుగా, మన… అంటే, మీ… జోతిష్యం ఏజెంట్లు కూడా ఆపరేషన్ డార్క్ హంట్ ఆపినట్టు లేరండి. మీరు ‘మరెప్పుడైనా’ అంటున్నారు. థాంక్సండీ. అరువు ఆయుష్షు బరువు చేటే అనుకోండీ. ఎన్నాళ్లు బతికుంటే అంత బాగుంటుంది కదా. కాని వాళ్లు…  వాళ్లూరుకుంటా…రంటా…రాం…డీ’ అన్నాను కాస్త అశగా, మాట వెనక్కి తీసుకుంటాడేమోనని భయంగా, ఆ ‘టెంపరరీ ఫీలింగ్ అఫ్ వెల్ బీయింగ్’ని వీలయినంత పొడిగిద్దామన్నట్టు సుదీర్ఘంగా….

“అలా కాదులే. యముడు గారితో నేను మాట్లాడానులే. ప్రెస్ కాన్ఫరెన్సుల్లోనే మాట్లాడాలని ఏం లేదు. తను నాకు పర్సనల్ దోస్తు కూడా. మనోళ్ళకు కూడా చెప్పాన్లే, ఆపరేషన్ డార్క్ హంట్ కాసేపు ఆపమని” అన్నాడాయన, ‘కాసేపు’ అనే పదాన్ని కత్తి మాదిరి తిప్పి, కసక్కున ఒరలో దోపినట్టు దోపి.

“నిజమా. సార్” అన్నాన్నేను. ఆయన వంటి సాయుధ జ్యోతిష్కుని పాలిట పడిన నాకు మరణం ‘కాసేపు’ ఆగడం కూడా గొప్పే. “యముడు మీకు పర్సనల్ ఫ్రెండు కూడానా?!” అన్నాను సీనియర్లకు తైరు కొట్టేప్పుడుపయోగించే ఓ రకం వంకర మాడ్యులేషన్ తో.

“నేను అప్పుడప్పుడు ఆఫీసుకు ఆలస్యంగా వస్తుంటాను, అదెందుకంటావ్? రోజూ ప్యాంటు వేసుకొచ్చే వాడిని, అప్పుడు పంచె కట్టుకొస్తుంటాను, అదెందుకంటావ్?”

“ఆ, ఏమోనండి, ఊరికే సంప్రదాయ పరిరక్షణ కోసం అనుకున్నా…” వున్నట్టుండి ఈ ప్యాంటూ పంచెలు ఎందుకొచ్చాయో అర్థం కాలేదు.

“అదేనోయ్, సంప్రదాయ పరిరక్షణ ఎందుకు, అదీ అప్పుడప్పుడు?” ఆయన కళ్లెగరేశాడు.

ఎడిటర్ రంగా అప్పుడప్పుడు ఆఫీసుకు ఆలస్యంగా, అదీ పంచె కట్టుకుని రావడం నిజమే. అప్పుడు ఆయన నుదుటి మీద కుంకం బొట్టు, చేతిలో ఒక సంచీ కూడా వుంటాయి. సంచీ లోంచి తమలపాకుల వంటివేవో కనిపిస్తాయి. అగరు వత్తుల తరహా పరిమళం కూడా వుంటుంది. దేనికదే చెప్పుకోవాలి, ఎడిటర్ రంగా బాగా ట్రాన్స్పరెంట్ మనిషి. ఏదీ పెద్దగా దాచుకోరు. ఇంతకూ కొత్తగా ఈ సంప్రదాయ పరిరక్షణ ఏమిటో!

ఈయనకు  జ్యోతిష్యం, పేపర్ కట్టింగ్, ఎడిటోరియల్ రైటింపించింగ్, జోస్యాలు చెప్పింగ్, ప్రెస్ కాన్ఫరెన్సుల్లో అడ్దదిడ్డం కొశ్చిన్లేసి నాయకులని తికమక పెట్టింగ్, తరువాత  వాళ్ళతోనే బెట్టింగ్, తెలుగు జనాల్ని కన్విన్సింగ్ చేయడం కుదరకపోతే కన్ఫ్యూజింగ్… ఇవి కాకుండా ఈయనకు ఇంకా ఏవేవో విద్యలు వచినట్టున్నాయ్రా బాబో అనుకున్నాను నాలో నేను.

“ఏం లేదోయ్. ఏదో కుల వృత్తి. పూజలు, పెళ్లళ్లు అవీ చేయడం నాకు వీలు కాదు. పత్రిక పనే చేతి నిండా వుంటుంది. ఈ లోగా నీలాంటి మాట వినని వార్తాహరులు. సంభవిస్తామని నమ్మ బలికి తీరా రాసి అచ్చేశాక సంభవించం యుగే యుగే అనే వార్తలు. క్షణం తీరిక వుండదు. అలాగని, ఈ వార్తా హరణం పని … అదే, వార్తాహరుని పని… మానుకోలేం కదా. కుల వృత్తి మరిచిపోకుండా వుంటానికని తద్దినాలకూ వాటికి భోక్తగా, ఒక్కో సారి ఆ క్రతువు చేయించడానికి వెళ్లి వస్తుంటాను. అది ముగించుకుని, అలాగే ఆఫీసుకు వస్తుంటాను నుదుటి బొట్టూ, పంచె కట్టూతో” అని గల గల నవ్వేశారాయన. నేనూ చాల ఇష్టంగా నవ్వాను.

ఆయన అదృష్టం మరి. ఈ ఎడిటరు వుద్యోగం అదీ లేకపోయినా తనను ఆదుకోగల పని ఒకటుంది. ఉద్యోగం వుంది గనుక… వేన్నీళ్లకు చన్నీళ్లు.

చెప్పులు కుట్టే వృతి, బట్టలు నేసే వృత్తి, పంటలు పండించే వృత్తి, గొర్రెలు కాచే వృత్తి… అలాంటి పని ఏదైనా.. కాసేపు చేసి రావడం కుదరదు. ఆ వృత్తుల్లో జనాలతో కాళ్లు మొక్కించుకోడం వుండదు. కాళ్లు మొక్కించుకోడం ఒక పనిగా ఇంకే వృత్తిలోనూ కుదరదు. ఎడిటర్ రంగా గారి వృత్తికి వున్న సౌలభ్యం ఇక దేనికీ లేదు.

“అదీ సంగతి. తద్దినాలకు వెళ్ళడం, అవి చేయించడం అంటే ఏటనుకున్నావు?యముడితో డైరెక్టుగా పని. మా లావాదేవీలు మాకు వుంటాయి. మా దోస్తీలు మాకుంటాయి. ఇదొక డివైన్ కాంట్రాక్ట్”

“అంటే, రంగా గారూ!… అంటే…. “

“అంటే.. అంటే.. అని ఆ నత్తి మాటలేంటోయ్?”

“అంటే, మీరు జ్యోతిష్యం చెప్పడం, అవసరమైతే దాన్ని నిజం చేయడానికి మీరే నడుం కట్టడం.. అంతా యముడితో దోస్తీ వల్లనేనా?”

“పిచ్చోడా, ఒక్క యముడితోనే ఆన్ని పనులవుతాయా? మా లాంటోళ్ళం దేవతలందరితో సంబంధాలు వుంచుకోవాలి” అన్నాడాయన.

“ఔనౌను కదా, మరిచి పోయానండోయ్” అన్నాను.

నాకెందుకో  లోలోపల భయం. అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోదామని కోరిక. వీలు కుదిరితే దేశం నుంచే పారిపోదామని బలమైన కోరిక.

వెళ్ళలేను. వెళ్లినా అక్కడ కూడా ఎడిటర్ రంగా మనుషులుంటారని విన్నాను.

అన్యధా శరణం నాస్తి. ఆయనే శరణు. బుద్ధి గడ్డి తిని వచ్చేశాను, నాక్కూడా అడ్రసు తెలీని నా గది నుంచి. ఇప్పుడు నా తక్షణ తద్దినం నుంచి నేను తప్పించుకోవాలంటే ఎడిటర్ రంగా తప్ప దారి లేదు.

నేను మౌనంగా కూర్చున్నాను. బాయ్ తెచ్చిపెట్టిన కాఫీ కప్పు నోటికి మరీ చల్లగా తగిలింది.

“నువ్వా భయాలేం పెట్టుకోకు. యముడికి నేను చెబుతాలే…. ఈ పుష్కరాలూ అవీ అయ్యాక చూద్దామని”

‘పుష్కరాలేంటండీ….” నా మాట మధ్యలో ఆగిపోయింది. ‘పవిత్ర కృష్ణా పుష్కరాలు’ మొదలైపోయాయి కదా. పన్నెండు రోజుల హడావిడి.

“నీ కథలూ అవీ పక్కన పెట్టు. తరువాత చూద్దాం. వెళ్లి మాంఛి వార్తా కథలు రాసుకురా పో. పుష్కరాలు కవరు చేయడానికి స్టాఫ్ చాలి ఛావడం లేదు. నాకా… ఇలాంటప్పుడు పత్రిక పనులు కాకుండా వేరేవే ఎక్కువ. నీకు తెలిసిందేగా” అని నవ్వారాయన.

తెలుస్తెలుసు. పుష్కరాల్లో స్నానాలు అవీ చేయించడం, తద్దినాలూ అవీ పెట్టించడం… ఓహ్, ఆయనకు బోల్డు పనులుంటాయి. అక్కడ స్టాఫ్ అసలే చాలరు.

“సో, దేర్ఫోర్, నువ్వు ఈ పని చేస్తే భుక్తి, భక్తి ఆపైన నువ్వు తెగ అంగలార్చే సామాజిక ప్రయోజనం. పద పద, పద ముందుకు, భయమెందుకు, మున్ముందుకు”

ఆయన లేచి వచ్చి నా కుర్చీని తలుపు వైపు తిప్పి ముందుకు తోస్తారేమో అనిపించి, అప్రయత్నంగా కుర్చీని గట్టిగా పట్టుకున్నాను. “ఇందులో సామాజిక ప్రయోజనం ఏమిటి సార్?”, అడిగాను, అదే చావు పట్టుదలతో.

“భలే వాడివే, అదేం ప్రశ్న. నదులు మనుషుల్ని కలుపుతాయి కదా? వాటిని పూజించడం సామాజిక ప్రజా ప్రయోజనం కాదూ?”

“మనుషులు నదుల వద్ద చేరి బతుకుతారు. నదుల వద్ద జనం ఎక్కువైతే ఏ వాగులు వంకల వద్దనో చేరి బతుకుతారు. పూజలూ అవీ ఎందుకు సార్!”

“నీకేమైనా పిచ్చా? పూజల కోసమని అందరూ ఒక చోట చేరడం లేదా?”

“జనం ఎట్టాగూ నదీ తీరాల్లోనే వుంటారు. కనీసం చిన్న వాగుల తీరాల్లోనైనా వుంటారు. బతకడం కోసమే ఆయా చోట్లకు చేరుతుంటారు. మళ్లీ ఇలా ఒక చోటికి రావడమెందుకు సార్? జనం వాళ్ళ వూర్లు వదిలేసి ఏవే రెండు మూడు ఘాట్లకో వచ్చి స్నానాలు, పూజలు, తద్దినాలు ఎందుకు”

“సిన్నోడా నీకు పిచ్చి ముదిరింది. అందరూ విజయవాడ వంటి కొన్ని చోట్లకు వస్తారు. ఎక్కడున్న వాళ్లు అక్కడే వుంటే అందరు కలిసేదెలా? జాతి ఐక్యమయేదెలా?”

“అదేంటి సార్. ఎవరో కర్నూలు జిల్లా ముచ్చు మర్రి అనే వూళ్లో పుష్కర స్నానానికి ఘాట్ ఏర్పాటు చేస్తే, ‘ఠాట్ వీల్లేద”ని అక్కడ144 సెక్షనీ ఏదో పెడతారు. ఎక్కడున్న వాళ్ళు అక్కడ స్నానం చేస్తే ఏం సార్? ఉన్న తెలుగు వాళ్ళందరూ ఏ విజయవాడ లాంటి కొన్ని చోట్లనే వుంటారా? ఉంటే ఏ వూరు, ఏ నది భరిస్తుంది? ఒకే చోట చేరి జనం తొక్కుకు కు చావడమెందుకు?” నా ఆవేశంలో నేను ఎక్కడున్నానో  మర్చిపోయాను.

“నీకేం తెలియదు. అందరూ ఒక చోటికి చేరితే ఆ తిరునాళ్ళలో ఎంత వ్యాపారం, ఎంత వాణిజ్యం? అక్కడ జరిగే పూజా పునస్కారాల వల్ల, పిండప్రదానాల వల్ల మన సంస్కృతి ఎలా వర్ఢిల్లుతుందో చూడు. అవన్నీ చూసి, వార్తా కథలు రాసుకొస్తావనుకుంటే నువ్వేమిటోయ్? నువ్వు ఇక ఎప్పటికీ బాగు పడవా, ఆయ్” అంటూ ఈసారి నిజంగానే తన కుర్చీ లోంచి లేచారు ఎడిటర్ రంగా.

కిటికీ లోంచి పడిన ఎండ చారకు ఆయన చేతిలో పేపర్ కట్టర్ కోసుగా మెరుస్తోంది.

మరుక్షణం నేను అక్కడ లేను. ఉండి వుంటే ఎక్కడా లేకపోయే వాణ్ణి. వాయు వేగ మనో వేగాలతో నాకే చిరునామా తెలియని నా గదికి చేరి దాక్కున్నాను. పుష్కరాలు అయిపోయాయి గాని, గది వదిలి రావాలని లేదు. బయ్యం.

దాక్కున్నాను గాని, యమ కింకరులో, దేశమంతటా వున్న రంగా గారి ఇన్ఫార్మర్లో ఎవరో ఈ గది అడ్రస్సు కనిపెట్టేస్తారని బయ్యం.

పోనీ మీరు చెప్పండి మహాత్ములారా మహర్షులారా! ఈ నది భక్తి మనుషులను కలుపుతుందా? విడదీస్తుందా??

 

రచన తేదీ 14-08-2016

(సెప్టెంబ‍ర్‍2016 చినుకు)

 

Advertisements

About hrk

Publishing mostly in Telugu. Not only poetry but every thing I write.
This entry was posted in ఓ మ‍హాత్మా ఓ మ‍హ‍ర్షీ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s