పాటలు, పదాలే పదునైన ఆయుధాలు….

స్మృతి 23

రంగస్వామి దేవాలయం పల్లకీలను ఎవరో ఉప్పునీటి బావిలో పడేసి, మామీద నేరం మోపడం వంటి ఘటనలు… మా చిన్ని రైతు కూలీ సంఘానికి ఏమీ అడ్దంకి కాలేదు. విరివింటి వెంకటేశ్వర్లయ్య అనే వైదిక బ్రాహ్మణుడు వేరే వూరికి మకాం మార్చేస్తే, ఆయన మా వల్ల వూరు విడిచారని చేసిన దుష్ప్రచారంతో కూడా పెద్ద ఇబ్బంది కలగలేదు. నిజానికి అవి కాస్త అమ్యూజింగ్ గానే వుండినయ్. మేము ఐడిల్ గా వుండకుండా ఇంకా ఏం చేయాలా అని అలోచనల్లో పడడానికి వుపయోగపడ్డాయి.

బై ది బై; వెంకటేశ్వర్లయ్య కవి కూడా. ‘శర్మిష్ట’ పేరుతో ఆయన రాసిన పద్య కావ్యాన్ని నేను చూశాను. విజయాత్రేయ పనుపున ఆయన దగ్గరికి వెళ్లి ఛందస్సులు నేర్చుకుందామని నేను కూడా ప్రయత్నించాను. నేనంటే వెంకటేశ్వర్లయ్యకు కాస్త ప్రేమ కూడా. ఆయన మా వూరి బయట నీలకంఠేశ్వరాలయం పూజారి. “అయ్యా, ఈ కల్కి అవతారం అదీ అంటారే, అది మీరు నమ్ముతారా?” అని ఆయనను ఆడిగానొకసారి, నీలకంఠేశ్వరాలయం ప్రాకారానికి ఆనుకుని నిలబడి. “నువ్వు చెప్పే ఆ చండ్ర పుల్లారెడ్డినే కల్కి కావొచ్చు కదా, వాటినలాగే అర్థం చేసుకోవాలి” అన్నారాయన. ఇద్దరం హాయిగా నవ్వుకున్నాం. అలాంటాయన మా వల్ల వూరిడిసి పోయాడంటే దాన్ని ఎవరు పట్టించుకుంటారు?

నేను రెండో సంవత్సరం ఎమ్మేలో వుండగా… చివర్లో… అనుకుంటాను కర్నూలులో విరసం మహా సభలు జరిగాయి. నేరుగా విశాఖ నుంచి కర్నూలు వెళ్ళాను. ( సెలవులు). మా తమ్ముడు శివా రెడ్డి, తన క్లాస్ మేటూ, నాకు స్నేహితుడు వండుట్ల నాగన్న, మా శివారెడ్డి చిన్నాన్న, ఆయనతో పాటు రాముడు, కిట్టన్న, రామకృష్ణా రెడ్డి, రంగయ్య వాళ్ళు…. అందరూ వచ్చారు. అప్పుడు మా జయమ్మ కర్నూలు కెవిఆర్ కాలేజీలో బియ్యే చదువుతోంది. తను మా కన్నా ముందే వచ్చి వుంది ఆ సభలకు.

వావ్, చుట్టూరా నా వాళ్ళు, నా కిష్టమైన పాటలు, పదాలు. సభ.

ముందుగా కొండా రెడ్డి బురుజుకు దగ్గరగా వున్న ఏదో హోటల్లో శ్రీశ్రీ, జ్వాలాముఖి వాళ్ళంతా వున్నారంటే వెళ్ళాం. నేను అక్కడ ఎవరితోనూ మాట్లాడలేదు. ఎవరికీ నేను తెలీదు. వాళ్లు నాకు తెలుసు. జ్వాలాముఖి తెల్లని ముతక శ్లాక్. మెడ మీద కాలర్ కాస్త చిరుగుగా వుండింది. జ్వాలా, నిఖిలేశ్వర్, చెర బాగా గుర్తున్నారు ఆ గుంపులో. వాళ్ల ఆత్మ విశ్వాసం నాకు చాల కంటేజియస్ గా వుండింది. శ్రీశ్రీ నడుముకు తువ్వాలు కట్టుకుని ‘మందు’ మధ్యలో గది తలుపు తెరిచి ‘మీట్ బాల్స్’ దొరుకుతాయా అని ఎవరినో ఆడగడం గుర్తుంది.

ఆ రాత్రి… జ్వాలా ముఖి చదివిన దీర్ఘ కవితలోంచి….. జనం చేతి కాగడాలు నక్షత్రాలయిపోయి పోరు బాటలో వూరేగింపు తీసే ఒక పద చిత్రం…. మనస్సులో వుండిపోయింది. యాధాటి కాశీపతి ఉపన్యాసం… వావ్…. ‘మా చండ్ర పుల్లా రెడ్డి తలకు లక్ష రూపాయలు వెల కట్టింది ఇందిరమ్మ. ఆమె తలకు ఏ విలువ లేదు, ఏదో కొంచెం వెల కడదామనుకుంటే కనీసం జుత్తూ కూడా లేదు’ అనే జోకు భలే పేలింది. నేను ‘హియర్ హియర్’ అని అరవడం విని పక్కన చిన్నాన్న ఆశ్చర్యంగా చూశాడు, వీడిలో ఈ కేకల చిన్నెలు కూడా వున్నాయా అన్నట్టు.

ఆ రాత్రి… శ్రీశ్రీ వేదిక ఎక్కుతున్నప్పుడే తెలిసిపోయింది, అయ్య గారు ఫుల్ లోడ్ అని. మైకు ముందు నుంచుని “ఊగరా ఊగరా….’ అని పొయెం చదువుతుంటే, ‘ఆ మాట ప్రత్యేకించి చెప్పాలా’ అని అప్పుడయితే అనిపించలేదు. మందు కొట్టనవసరం లేని అద్భుతమైన మత్తు మాలో. లోలోపల వూగుతూ ఏవేవో లోలక లోకాలు.

ఆ రాత్రి తమ్ముడు శివుడు, జయ, నాగన్న, నేను…. ఏదో హోటల్ కు వెళ్లి పరుపులు మాత్రమే అద్దెకు తీసుకుని ఆరు బయట పరుపులు వేసుకుని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ నిద్దట్టోకి జారిపోయాం. ముగ్గురు అబ్బాయిలతో తను ఏ మాత్రం బెరుకు లేకుండా, జయ మా మీద గొప్ప నమ్మకంతో వుండడం నాకు చాల గొప్ప అనిపించింది. మా నలుగురిలో ఇప్పుడు ఒకరు లేరు. మా తమ్ముడు. మిగిలిన ముగ్గురి మధ్య ఆ అనుబంధం అలాగే వుంది, ఇప్పటికీ.

నేను, జయ విరసం సభల్లోకి వెళ్ళాక జయకు పరిచయమైన మొదటి వ్యక్తి చూడామణి. చూడామణి, జీవన్ (ఖమ్మం) అపుడు కొత్తగా పెళ్లి చేసుకున్నారు. ఇద్దరివీ వేర్వేరు కులాలు. పెద్దలు అంగీకరించిన పెళ్లి కాదు. అందువల్ల వాళ్లు పెద్ద వాళ్లను కాదని, తమ పెళ్లి తామే చేసుకున్నారు. చూడామణి కథ తెలుసుకున్నది మొదట జయనే. తను నాకు ఆ విషయం చెప్పినప్పట్నుంచీ, నాకు వాళ్ల మీద చాల గ్లామర్ ఏర్పడింది. విరసం సభల్లో వున్నంత సేపు వాళ్ళను చాల అభిమానంగా గమనించాను.

కర్నూలు విరసం సభల్లో ఉపన్యాసాల కన్న చాల ఎక్కువగా ఆకర్షించింది గద్దర్ ఖవాళీ. అసలు ఖవాళీ అనే కళారూపం పరిచయం కావడమే మాకది మొదటి సారి. వేదిక మీద గద్దర్ బృందం కూర్చుని, శ్రీకాకుళ జాతర పాట పాడుతూ, జనం బండికి ఎదురొచ్చే దొరలను హతమార్చి మరీ ముందుకు పోవాలని, వీర రసం వుట్టి పడేలా పాడుతుంటే, మా లోపల వుండి బయటికి పలకడానికి మేము భయపడుతున్న మాటలన్నీ వాళ్లు మాకు బదులుగా బయటికి చెబుతున్నట్టు అనిపించింది. అలా బయటికీ చెప్పగలిగిన వాళ్ళ ధైర్యానికి జేజేలు చెప్పాలనిపించింది. చెవులు వినజాలని డెసిబుల్స్ లో మా మనస్సులు పాడుతున్నట్లనిపించింది.

ఆ రోజు మమ్మల్ని ఆకట్టుకున్న మరో కళా రూపం… ‘భూమి బాగోతం’. దానిలో ‘మల్లీ గాన్ని నేను దొర జీతగాన్ని నేను’ అని పాడే మల్లిగాని పాత్ర, వెంగళ రావు పాత్ర…. మా బృందం పిల్లల మనస్సుల్లో ముద్ర పడిపోయాయి.
సభల తరువాత, అప్పటికి, ఆ అనుభవాలు మోసుకుంటూ ఎవరి పనుల్లోకి వాళ్ళం వెళ్లిపోయాం. సెలవుల తరువాత నేను తిరిగి విశాఖ వెళ్లి నా ఎమ్మే బాగోతం పూర్తి చేయాల్సి వుండింది.

ఎందుకా ఎమ్మే? ఎగ్గొట్టొచ్చుగా? ఏమో, ఆ వూహ నాకెప్పుడూ రాలేదు. ఒక పని మొదలెట్టి ఎగ్గొట్టడం ఎందువల్లనో ఇప్పటికీ నాకు అనూహ్య విషయమే. ఇది పాజిటివ్ గుణమా, నెగటివా? ఏమో. అంతే కాదు వుద్యమానికి అత్యవసరమైతే తప్ప, విద్యార్థులు చదువులు మానేయడం తప్పని అనుకుంటాన్నేను. ఎంత చదివితే అంత మంచిది. సైన్సు పుస్తకాలు, సాహిత్యం, కథలూ నవలలు ఏవైనా సరే. ఎంత నేర్చుకుంటే అంత మంచిది. సాహిత్యం, సంగీతం, సైన్సు ఏదయినా సరే. బాగా చదివిన వాళ్లు, బాగా నేర్చిన వాళ్లు ప్రజలకు, వుద్యమానికి మరింత బాగా వుపయోగపడతారు. ఉద్యమాలలో తప్పులు జరక్కుండా. ప్రజలకు నష్టాలు జరక్కుండా వుపయోగపడతారు.

అప్పటికి ఎవరి పనుల్లోకి వాళ్ళం వెళ్లిపోయినా; కర్నూలు విరసం సభలు మా అందరి మనస్సులలో వుండిపోయాయి. కేవలం తీపి గుర్తులుగా కాదు. తెగింపు గుర్తులుగా కూడా. ఎమ్మే అయిపోయి, నేను తిరిగి నా ఒరిజినల్ అమ్మ వొడి చేరాక, ఆ పాత గుర్తుల రేఖల మీద మా బొమ్మను మేము ట్రేస్ తీస్తూ, అందరం ఒక వుమ్మడి బొమ్మ గీస్తూ వుండినామని కూడా మాకు అర్థమయ్యింది. ఆ బొమ్మే మా చిన్ని రైతు కూలీ సంఘం.

ఔను. అదే మా చిన్ని రైతు కూలీ సంఘం.

ఇద్దరూ వర్జిన్స్ అయిన ప్రేమికులకు…. ‘ప్రేమించుకోడం’ (లవ్ మేకింగ్) గురించి వుండే ముందస్తు వూహల వంటివి…. విప్లవం పనుల గురించి అప్పుడు మా ఆలోచనలు. ఆ ప్రేమ చాల బాగుంటుందని మాకు తెలుసు. చాల గొప్పగా వుంటుందని తెలుసు. ప్రేమను రుచి చూసిన వారి ముఖాలు చూళ్ళేదూ?! ఎలా వెలుగుతుంటాయి?! ఆ ప్రాణాపాయకర జీవితాల్లోకి నిజంగా వెళ్లి చూడవలసిందే విప్లవమెలా వుంటుందో. అంతవరకు అది కేవలం ఒక వూహ.

రైతుకూలీ సంఘం అని పేరే గాని, మాది కేవలం ఒక సాంస్కృతిక సంఘం. ఒక సారి మాత్రం వూరిలోని ఓ పది మంది జీతగాళ్ళతో సమావేశం వేసుకున్నాం. సమస్యల్ని వెలికి తీయలేకపోయాం. మరీ బాధ పెట్టే సమస్యలు అప్పుడు మా వూళ్లో లేవేమో.

ఆ రోజుల్లో మా వూళ్లలో వేరుశనక్కాయలు తీయడం ఒక ముఖ్యమైన పోస్ట్ హార్వెస్టింగ్ పని. భూమిలో వేర్లు పరుచుకునే ఒక రకం వేరుశనగ. గుంటకతో చేను పాసి, వేరుశనగ చెట్లను వేర్లతో పాటు పెకలించి, ఎడ్ల బండి మీద ఇంటికి తెచ్చే వారు. లేదా చేని లోనే గుట్టలుగా వుంచే వారు. తరువాత ఆ చెట్ల నుంచి వేరుశనక్కాయలు తీయడం ఒక పని. ఈ పని కూలీల్ని పెట్టి చేయాల్సిందే. శనక్కాయ తీసే కూలీ తక్కువగా వుందని మా చిన్ని సంఘంలో ఎవరో అన్నారు. ఇంకేం ఈ సమస్య తీసుకుందాం అని అయిడియా వచ్చింది. లేడికి లేచిందే పరుగు. అందరం కట్ట గట్టుకుని బయల్దేరాం. ఇళ్ళ ముందు కూర్చుని శనక్కాయ తీస్తున్న వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్లి రైతులు కూలీ పెంచే వరకు ఈ పని చేయకుండా వుందామని చెప్పడం మొదలెట్టాం.

మా పని ఎంత ఫార్సుగా తయారయ్యిందంటే, ‘అవ్ రెడ్డీ, నువ్ బలె జెప్తొండావు. ఇంగ జెప్పు” అనుకుంటా అమ్మలక్కలు తమ పని తాము చేస్తునే వున్నారు. ఒక్కరు కూడా పని మానేయలేదు. బాలనాగి రెడ్ది మామ లాంటి రైతులు మంచాల మీద కూర్చుని… దసరా పండుగ నాడు, వెదురు బద్దల బొమ్మ విల్లమ్ములు పట్టుకుని ఇళ్ళ ముందు నిలబడి, “అయ్య వారికి చాలు ఐదు వరహాలు/ పిల్లవాళ్ళకు చాలు పప్పు బెల్లాలు” అని పాడే బడి పిల్లల్ని చూసినట్టు చూశారు మమ్మల్ని.

రైతుకూలీలు మమ్మల్ని సమ్మె చేసేంత సీరియస్ గా తీసుకోలేదు గాని మేము ఏవో మంచి మాటలు చెబుతున్నామని అనుకునే వారు. ప్రేమించే వారు. విప్లవోద్యమ ప్రచారానికి ఎక్కువ ప్రాముఖ్యం ఇచ్చాం. కర్నూలు విరసం సభల్లో విన్న పాటలు, పదాలు గుర్తు చేసుకున్నాం. పాటల టెక్స్ట్ సంపాదించి, నేర్చుకున్నాం. రెండు డక్కీలు (గుమ్మెటలు) కొన్నాం. కేవలం పాటలు చాల వనిపించింది. కర్నూలులో విన్న ‘భూమి భాగోతం’ నేర్చుకున్నాం. మా రాముడు దొర వేషం వేసే వాడు. కిట్టన్న (కృష్ణుడు) వెంగళరావు వేషం వేసే వాడు. సామన్న జీత గాని వేషం… ఇలా పిల్లలందరూ తలా ఒక వేషం.

బజారులో ఏవైనా నాలుగు దార్లు కలిసే చోట, ఒక ‘పొట్టు జల్ల’ (పొడుగ్గా వుండే వెదురు గంప) బోర్లించి పెట్టే వాళ్ళం. దాని మీద వీలయితే పెట్రొమాక్స్ లైటు లేకుంటే జస్ట్ లాంతరు పెట్టే వాళ్ళం. మొదట కొన్ని పాటలు. పాటకు పాటకు మధ్య నా వుపన్యాసం, ప్రతి సారీ “కామ్రేడ్స్” అంటూ మొదలెట్టి. చివరికి ‘భూమి భాగోతం’ ప్రదర్శించే వాళ్ళం. రాముడు, కృష్ణా రెడ్డి వాళ్ళు ఎంత చక్కగా పాడే వారంటే, మా వూళ్లో ఒక బజారు తరువాత మరో బజారు వాళ్ళు మమ్మల్ని అడిగి మరీ రాత్రి ప్రోగ్రాంలు పెట్టించే వాళ్ళు. మా వూరి బజార్లలో ఒకటికి రెండు సార్లు అయ్యాక పక్క వూళ్లకు కూడా వెళ్ళాం. వండుట్ల అనే లోతట్టు గ్రామం, మా అమ్మ వాళ్ళ వూరు కొండమీది బొల్లవరం, దగ్గర్లోని సుగాలి తండా, జలకనూరు…. ఇలా చుట్టు పట్ల వూళ్లన్నీ చుట్టేశాం.

అప్పటి వరకు నేను పాటలేవీ రాయలేదు. మా చిన్ని రైతు కూలీ సంఘం అవసరాల కోసం పాటలు రాయడం మొదలెట్టాను.

‘కష్టజీవులు కదిలి రండోయ్
ఆయుధాలను అందుకొండోయ్
కష్టజీవులు కదిలినపుడే
దారిద్ర్యానికి పరిష్కారం’

అని…. చెప్పదలచుకున్నది నేరుగా సూటిగా సుత్తి లేకుండా చెప్పడమే అప్పుడు పాట. చిత్తుగా కాస్త కవిత్వం, కొన్ని కథలు తప్ప… సీరియస్ గా తపించి, ఎట్టాగయినా రాయాలి, రచయితనైపోవాలి… అని రాసిందేమీ లేదు. ‘మినీ జ్వాల’లో ఒక కవిత, ‘జ్యోతి’ మాస పత్రికలో మరొకటి అచ్చు కావడం తప్ప వెలుగు చూసినవి కూడా లేవు. అయినా ఏదో ఆత్మ విశ్వాసం… నేను రాయగలనని, నేర్పించే వారెవరూ లేకపోయినా రాయడం నేర్చుకోగలనని.
అప్పుడు రాసిందే ఒక మంచి పాట. పార్వతి గారు, మరి కొందరు ఆ తరువాత పాడే వారు.

తూర్పు సేని గట్టు కాడ
చెట్టు పుట్ట గొట్టెటోడ
అంబట్యాల మించి పాయెరా
సద్దిబువ్వ సంగతేమిరా

బొగ్గుల బాయి కనుమ కాడ
చెట్టు గొట్టి చేసు జేస్తె
కేసు మీద కేసులాయెరా
ఉన్న చేను అమ్ముడాయెరా

(అంబట్యాల= అంబలి వేళ, మధ్యాహ్నం)

పాటలయితే రాశాను గాని, నాకు పాడడం రాదనే బాధ ఎప్పుడూ వుండేది. ఇప్పుడూ వుంది. పాడడం రాదని, వాద్యాలు వాయించడం రాదని బాధ.

మా మమ్మి తల్లికి, తన కాలేజీ రోజుల్లో చాల సార్లు చెప్పే వాడిని. పాడడం నేర్చుకోరా, కనీసం ఒక వాయిద్యమయినా వాయించడం నేర్చుకోరా అని. తనకూ కుదరలేదు ఇంతవరకు.

చెప్పొద్దూ, అవీ ఇవీ నేర్చుకునే కౌటుంబిక వాతావరణంలో పుట్టి పెరిగిన వాళ్లను చూస్తే బాగా అసూయ.

అలాటి వారు ధనికుల్లో వుంటారు. పేదల్లో కూడా వుంటారు.

పేదల్లో వృత్తి కళాకారులే వుంటారు. అధికారికంగా చెప్పలేను గాని; గద్దర్, గోరటెంకన్న, వంగపండు వంటి గాయకులు అలాంటి గాయక కుటుంబాల లోంచి వచ్చిన వారే. విమలకు ఆ వాతావరణం వుండింది, ఉద్యమం వల్ల.

నాకు తెలిసిన వారిలో అంబిక వంటి ‘అగ్ర’వర్ణజులు పాడడం, ఆడడం… నిర్దిష్ట శిక్షణగానే నేర్చుకున్నారు.

ఎటు తిరిగీ మధ్య తరగతి వారికే ఈ అవకాశాలు ఆరుదు.

ఎంతో కొంత సంగీత జ్ఞానం లేకుంటే, కష్టపడి ఒకట్రెండు పాటలు రాయొచ్చు గాని, ఆ పని బాగా చేయలేం. సినిమా పాటలు రాసే వారికి కూడా ఇది వర్తిస్తుందేమో. శ్రీశ్రీ, అరుద్ర, ఆత్రేయ పాడలేకపోయినా (?), వారికి ఎంతో కొంత సంగీత జ్ఞానం వుండి వుండాలి. లేదా వారు ఛందస్సులను ఆశ్రయించి వుండాలి. సినారె బాగా పాడుతారు, సీతారామ శాస్త్రి కూడా.

ఒకటి రెండు సార్లు ఇన్ఫార్మల్ గా కనీసం డక్కి అయినా కొడదామని, దూల వంటి సమయాల్లో రెండు అడుగులయినా చక్కగా వేద్దామని ప్రయత్నించి అరుణోదయ రామారావు వంటి మిత్రులతో తిట్టించుకోడమే గాని ఆ విద్య అస్సలు అలవడలేదు.

అలవడలేదనే బాధా తీరలేదు. నా బాధకు సంకేతంగా హైదరాబాదులో వున్నంతవరకు ఓ పని చేసే వాడిని. ఎక్కడయినా వేణువులు అమ్మే బండి కనిపిస్తే చాలు, వెళ్లి ఒకటి రెండు వేణువులు కొని తెచ్చుకునే వాడిని. మా ఇంటికి వచ్చిన పిల్లలకు అవి ఇచ్చి, మా వేణువుల పొదిని మళ్లీ పూరించే వాడిని. ఔను, హబ్సిగూడాలో మా గోడకు ఒక ‘పొది’ వేలాడుతుంటుంది. దానిలో అమ్ములకు బదులు వేణువులుంటాయి. ఆ వేణువుల పొది బొమ్మనే నా వ్యాసాల సంపుటి ‘సంబరం’ కవరు పేజీగా వుపయోగించాను.

అప్పుడెప్పుడో మిత్రుడు, గాయకుడు మల్లేపల్లి లక్ష్మయ్యకు నామీద కోపం వచ్చింది. ‘సుంకరి పోశన్న’ అనే మారు పేరుతో వ్యాసం రాశాడు. నాకు గుర్తున్నంత వరకు, వచన కవిగా నేను చేస్తున్నదేమిటనే విమర్శ అందులో వుంది. నేను వాదంలో ఓటమిని ఆంగీకరిస్తానని, పాడడం చాత కాకనే వచన కవిత రాస్తున్నానని, అది గొప్ప అనుకోడం లేదనీ రాసిన పద్యం ఇదిగో ఇది:

//ఓటమి గర్వం//

నిజంగా నేనోడిపోయిన క్షణమిది
ఓడిపోయినందుకు గర్వించే క్షణం
ఇంతకూ ఇలా పాటలు రాయడమెందుకు
తుప్పు పట్టిన స్వరపేటికను విప్పలేకనే కదా
నువ్వు పాడు సుంకరి పోశన్నా
నువ్వు ఆడు భూగోళం నీ మొల మువ్వయ్ మోగగా
చేతుల్లేని పిల్ల
కాళ్ళతో వంట చేసుకున్నట్టు
నన్నిలా
కలంతో పాడనివ్వు

నా బల్ల మీద రెండు మూగ వేణువులు
గాయపడిన వారంతా పాడాలని లేదు
ఆ బల్ల మీదే ఒక చిట్టి మట్టి కుందేలు
దూక గలిగితే మాత్రం యేదీ అడివి
ఆ బల్ల మీదే మట్టిదే మరొకటి
గట్టిగా రెక్కలు ముడుచుకున్న చిలుక
సుదీర్ఘ నిద్ర కోసం రెప్పల ఆరాటం
మెలకువగా వుండి చేసేదేమైనా వుంటే
చిలుక రెక్కల కింద కాస్త గాలి వూదు పోశన్నా
భయంకరమయిన భయం అనే బోను లోంచి
ఈ అశాంతిని విడుదల చెయ్యి, ఇది
వేణువుకు ప్రాణమిచ్చే వూపిరవుతుంది

నిజమే ఇది నే నోడిపోయిన క్షణమే గాని
బతుకు వేసే పొడుపు కథలను
కంఠనాళం చిక్కు ముడులను
సుంకరి పోశన్నా
విప్పగలవా నువ్వయినా

(‘నకులుని ఆత్మకత’ పేజ్: 37)

కేవలం పాటలు, పదాలతోనే కుదరదు. అప్పుడు మేము ఎంచుకున్న పనికి అవి చాలవు. ఇంకేమేమో చేయాల్సి వుంది. ఏం చేయడం, ఎలా చేయడం అనేది ఆ మారుమూల పల్లెటూరిలో మా చిన్ని సంఘం ఎదుర్కొన్న కీలక ప్రశ్న.

nakuluni atmakatha.JPG

(వచ్చే వారం ‘ఒక ప్రశ్న పలు జవాబులు’)

Advertisements

About hrk

Publishing mostly in Telugu. Not only poetry but every thing I write.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s